ماهها از دستگیری  عده ای فعالین دانشجویی دانشگاه چمران اهواز می گذرد بعد از آزادی همه دانشجویان که در میان آنها فقط جواد علیخانی که به عنوان عامل اصلی معرف شده بود تا کنون در بند باقی مانده است. فعالیت جز جوهره یک دانشجوی سالم با فکر سالم است که خود این مسئله فعالیت در همه دانشگاه ها به نوعی از پیش تعریف شده می باشد آنهم در یک محدوده خاص فکری و عقیدتی که این نوع محدودیت با تمامی اصول آزادی بیان ،آزادی افکار و عقاید و همچنین آزادی های فردی تضاد و تناقض دارد.بعد از جریانات و قائله های دهه ۷۰ بخصوص سالهای ۷۷ و۷۸ و ورود نیروهای نظامی به فضای روشنفکری دانشگاه و نظارت اکید  امنیتی در دانشگاه ها فعالیت های دانشجویی تحت تاثیر جو امنیتی قرار گرفت به وجود آمد مترسک کمیته های انظباطی در دانشگاه ها و علم کردن یکسری از قوانین و آئین نامه ها روز به روز حلقه فشار بر فعالین دانشجویی را تنگ تر می نمود .ایجاد فضای بی اعتمادی در میان فعالین که بله "ممکن است همین هم اتاقی تو اطلاعاتی است" ترس کاذبی را از طریق نفوذ روانی بر دانشجویان "پروژه هر یک دانشجو یک جاسوس چه بخواهد چه نخواهد"  را رقم زد . اخراج اساتید مستعد ، بازنشسته نمودن اجباری اساتید اجباری که این اساتید به نوعی محور حرکت دانشجویان بود بخش دیگری از این برنامه از بیش تعین شده بود. با نگاهی گذارا به این برنامه های اجرا شده در دانشگاه های کشور به این نکته می رسیم که به طور یقین دانشجو نباید بداند، دانشجو نباید حرف بزند ، دانشجو نباید فعالیت کند ودر کلی ترین نظر دانشجو حق اعتراض و انتقاد به اوضاع و احوال حاکم را ندارد.دانشجویان فعال اهواز با توجه به اختناق بالای امنیتی در سطح دانشگاه های اهواز که همه رفقای آگاه در کشور که کمابیش با این اوضاع آشنایی دارند. دوستان ما با سرپرستی فکری و اجرایی جواد علیخانی دست به فعالیت آشکار در قالب کانون کتاب و اندیشه اقدام به برگزاری سمینارهای علمی پر محتوا (حضور بابک احمدی در یکی از سمینار ها نمونه یکی از کارهای ارزشمند این دوستان می باشد) ایجاد جلسات نقد بررسی کتاب های خاص و تشکیل جلسات صمیمانه در میان دانشجویان روشنفکر یکی دیگر از کارهای ارزشمند جواد علیخانی و دیگر رفقا بود. تاسیس نشریات صوفبا و آلترناتیو و نشر این نشریات روشنفکری که در چند سال اخیر در دانشگاه چمران اهواز سابقه نداشت باعث شد که تشکل هایی همچون بسیج دانشجویی و انجمن اسلامی دانشجویان مستقل علیه رفقا جبهه گیری نمایند در این میان روسا و معاونین دانشگاه نیز با هدایت مستقیم حراست که خود این حراست نماینده تام الاختیار و فعال وزرات اطلاعات است به نوعی فشار های مستقیم و غیر مستقیم از طریق تهدید به اخراج و کمیته انظباطی توان خود را برآن داشتند که انگیزه دانشجویان در فعالیت را کم نمایند که حتی خود این موضوع تنها انگیزه رفقا در کار را کم نکرد بلکه انگیزه ای بالا در آنها ایجاد کرد.تماس های مشکوک و تهدید آمیز به رفقا یکی دیگر از این کارهای تضعبف گرایانه بودکه از طرف مخبرین و عوامل وزرات اطلاعات مو به مو انجام می شد.در نهایت در پائیز سال گذشته با بکارگیری تمامی توان خود به بهانه کاریکاتور هایی که معلوم نمی باشد یه چه نحو این برنامه از بیش تعین شده که از طریق عوامل نفوذی در میان رفقا انجام گرفت و تهمت آنها باعث شد که زمانی که رفقا نمایشگاه کتابی را به مناسبت روز کودک برگزار کرده بودند با وضع بسیار زننده و بدی در خارج از دانشگاه آنها را بازداشت کردند.فشارهای بالا روانی وحتی بعضا تنبیهات بدنی که از آنها بعد از آزادی رفقا متوجه شدیم نشان داد که هدف چیزی جز آزار و اذیت فعالین دانشجویی و بازداشتن رقفا نبوده است بله به این جرم که "بیشتر می دانستند"حال درسال که تاکنون رفیق علیخانی که با مواجه شدن یا یک بی عدالتی بزرگ و قانون شکنی آشکار(عدم قرار وثیقه) که بطور قطع این موضع هم کار دستگاه امنیتی می باشد روز به روز ما را در این ابهام فرو می برد که آیا روشنفکری و منتقد بودن جرمی برتر از قتل و دیگر جرم ها می باشد.(میثم فرزین داب اهواز)